Het Wintermeisje

Als ik niet beter wist, dan dacht ik onbetwist
Dat er een spook bij mij hier in mijn kamer zit
Want telkens als ik ruik, is daar die ene bloem
En elk geluid om mij klinkt teder, warm en zoet

Ook nu, mijn hoofd zit vol, een winters meisje dwaalt
Gedachtenstroom op hol, door liefde ingehaald
Ik kom er niet vanaf, ze spookt, ze gluurt, ze lacht
Zo zacht, zo vol van pracht, dat had ik nooit verwacht

Dus 's avonds, als ik slaap, dan stroomt mijn kamer leeg
Maar jij blijft hier bij mij, de hemel neem je mee